Andalucia Bike Race - 2014-02-23

Verslag

 

Dag 1

 

De kop is eraf ! De eerste rit zit erop en we zijn allemaal goed aangekomen zij het in de lagere regionen van het klassement. Choco en Long Fellow zelfs als allerlaatste ook te wijten aan een spectaculaire valpartij van Long Fellow. Tuurlijk starten we morgen we zijn hier nu toch. We vagen ons gat aan de tijdslimiet. Zonnige groetjes aan het regenachtige België.

 

Dag 2 :

 

Een ware rit from hell. De dag begon al goed met nieuws van Long Fellow die van zijn val de dag voordien twee gebroken ribben overgehouden had. Choco was dus zijn bikepartner kwijt maar deed nog dapper voort. Een Belgisch regenweer van bij de start en zowaar ook een Belgisch Ardennenparcours met stenen, wortels en vooral veel modder. Begin van de rit was 900 m klimmen naar een hoogte van 1400 m waar nog sneeuw lag ! Heel erg koud dus en we konden niet snel genoeg de afdaling aanvatten. Choco Prince en valerie voelden zich als een vis in het water en hadden geen problemen met de omstandigheden. Dat kon niet gezegd worden van de anderen die traag maar zeker vorderden maar ook de krachten voelden wegsijpelen. De wacky Angels (Valerie + Laurence) klommen minder goed dan de wacky`s for fun (Sven + An) maar daalden dan weer beter waardoor we ongeveer samen de finish bereikten na een ware slijtageslag van ca 7u in de modder. Dan moest de grootste miserie nog beginnen : de fietsen kuisen en terug in orde krijgen, jezelf wassen zonder douche en de kledij wassen. Dat alles in bittere kou en in het donker. Morgen dag 3 met eerst een transfer van 70 km naar Andujar, dan een rit van 70 km en dan terug een transfer naar Cordoba van 70 km Een lange dag voor de boeg dus en bij sommigen zat de moed begrijpelijk al in de schoenen. De jeannetten die de crocodile trophy gereden hebben zouden beter hier eens meedoen, het zou wel afgelopen zijn met de podiumplaatsen. :-)

 

Dag 3

 

Gelieve de spelfouten te vergeven, probeer maar eens te typen op een spaans toetsenbord.  Vertrek in Andujar terug in kou maar gelukkig voorlopig geen regen. Iedereen had nog wat droge kleren gevonden en met een bang hart vertrokken we. Wat zou ons vandaag te wachten staan ? We begonnen met steile heuvels die elkaar kort opvolgden, nog altijd in natte omstandigheden. Soms waren die berijdbaar maar soms moesten die te voet genomen worden. De Wacky angels kozen op een bepaald moment om het parcours te verlaten en een steile helling niet te nemen. Shame on you ! Tot hun verdediging moet ik er wel bij zeggen dat de helft van het peloton die weg volgde. Laurence had het moeilijk en op een andere helling zag ik Valerie twee fietsen omhoog duwen, onwaarschijnlijk ! Het bleef ploeteren en we wisten niet of iedereen in staat zou zijn om de finish te bereiken. Van Choco Prince heel de dag geen spoor te bespeuren, geen nieuws goed nieuws zeker ? Gelukkig werd het steeds zonniger met een positieve invloed op de temperaturen. Het terrein werd droger en droger wat met name An heel wat grenzen deed verleggen in het afdalen, onder deskundige begeleiding van Dierckxsens. Gelieve niet te lachen, ik heb eindelijk een bikepartner gevonden die nog slechter daalt dan ik ! Jammerlijk genoeg zal het niet lang duren vooraleer ik niet meer zal meekunnen. De omgeving en het terrein werden steeds mooier en het parcours leuker om te rijden met singletrails en kombochten. Uiteindelijk bereikte iedereen de aankomst met een smile op het gezicht, alweer een dag overleefd zonder kleerscheuren ! Nadien konden we zowaar voor de eerste keer een douche nemen wat in heel wat gevallen geen overbodige luxe was en we gingen iets gaan eten in de Mc Donalds waar iedereen als uitgehongerde wolven aanviel. Een mens kan content zijn met kleine dingen !

 

Dag 4

 

1e rit van drie in Cordoba. De ritten worden steeds langer en de hoogtemeters steeds minder wat hopelijk in onze kaart zal spelen. Ik ga niet zeggen dat iedereen er gerust in was maar we waren toch al in de helft. Het weer speelde ook mee met een quasi droog terrein voor gevolg.

 

De rit begon nochtans vrij moeilijk met een zeer technische beklimming. We zaten constant tussen het strijdgewoel met macho spanjaarden die zo nodig moesten bewijzen dat ze er konden rijden. Als dat hier voor heel de dag zo zou zijn zou het wel eens een heel moeilijke dag kunnen worden. Na het moeilijke begin kregen we echter een heel afwisselend parcours voorgeschoteld met lange technische beklimmingen en afdalingen die omdat we al veel erger meegemaakt hadden geen probleem meer vormden. De angels waren iets achter want Laurence was gevallen zonder veel erg. Een beresterke Choco prince kwam die boodschap overbrengen aan de fun wacky`s. Ik zei voor de fun dat Choco dan maar moest wachten aan de bevoorrading om te melden dat de boodschap overgebracht was en die deed dat nog ook. Het begon een gewoonte te worden dat de angels de fun bijhaalden op enkele km van het einde en er ontspon zich nu een wedstrijd om als eerste de finish te bereiken. Dat is teken dat we het nog zagen zitten zeker en met een miniem verschil bereikten we de finish. Vergeleken met de dagen voordien hadden we een zee van tijd om ons klaar te maken voor morgen en alle kleren waren terug droog. Op naar de volgende ! We krijgen bijna spijt dat het einde begint te naderen ...

 

Dag 5 :

 

tweede rit in Cordoba en met 83 km ook de langste. Aan de start maakten we ons geen zorgen meer, alles wat onze richting uit kwam zouden we wel overleven. Bedoeling was om de rit rustig uit te rijden en te genieten maar dat was zonder An gerekend die er van bij de start vandoor ging, vermoedelijk om haar bloedeigen dochter op achterstand te rijden. Zelf zal ze natuurlijk zeggen dat het geen waar is maar toch ... We reden vlot door en zelfs het dagelijkse ritueel waarbij de mtb moest gedragen worden op voor ons en 99% van de andere deelnemers onmogelijk te berijden stukken konden ons niet deren. Hoogtepunt was een vlakke (!) 5 km waarbij we in een groep aan ca 35 km/u doosjeesden.

 

We hadden al een paar keer gezegd dat we gelukkig nog geen materiaalpech gehad hadden toen na ca 40 km het noodlot keihard toesloeg : de body van het achterwiel van An draaide door waardoor er niet meer gereden kon worden. Een vriendelijke spanjaard probeerde ons te helpen door de cassette met spanbandjes aan de spaken vast te maken maar na 2 keer trappen waren die door. Enige mogelijkheid was de bevoorrading ca 10 km verder bereiken en hopelijk konden die ons helpen. An ging dus te voet verder, af en toe geduwd door Choco en Valerie die ondertusen bij ons gekomen waren. Ik reed door naar de bevoorrading om daar hopelijk in mijn beste spaans hulp op te trommelen. Eens die bevoorrading bereikt bleek dat ze het niet konden verhelpen en ook niemand konden oproepen. Ze kwamen met dezelfde oplossing van spanbandjes maar dit keer stevigere. Deze waren er echter ook direct aan ! Ieder ander zou denk ik opgegeven hebben maar An zag het zitten om 40 km naar de finish te lopen (!) waarbij ze op de vlakke stukken kon geduwd worden en de afdalingen met de mtb kon doen. Zo gezegd zo gedaan en zeker 10 km hebben we zo afgelegd waar bij ze om beurten door Choco, Valerie en mij geduwd werd. Af en toe pakte de body toch wat Choco op het idee bracht om het achterwiel wat te laten botsen om de lamellen los te schudden waardoor de body zou pakken. Dat lukte maar echter telkens maar voor korte stukken wat Valerie op het idee bracht dat zij met de fiets van An kon verder rijden en zo tijdens het rijden het achterwiel op de grond kon laten botsen als dat nodig was. Zo gezegd zo gedaan en het was echt onwaarschijnlijk wat Valerie allemaal moest doen om de mtb in gang te houden. Zo vorderden we gestaag en opeens herkende Choco een passage die we eerder die dag al gedaan hadden. We waren nog verkeerd gereden en door de wet van murphy direct op een ander deel van het parcours terecht gekomen ook, dat kon er nog wel bij ! Best dat Choco bij de pinken was of we zouden de rit 2x afgelegd hebben ... An reed met de fiets van Valerie en was het nu daarom of was het de vermoeidheid maar An viel nog 3x waardoor al het opgedane vertrouwen helemaal zoek was. De eerste val was zelfs zo erg dat er een heel stuk van de helm afgebroken is, gelukkig valt de lichamelijke schade mee. Het lijkt onwaarschijnlijk maar na een calvarietocht van 8u + bereikten we de finish en we waren zelfs nog niet de laatste ! Het scheelde wel niet veel maar kom ...

 

We zijn dus nog altijd met 5 in de race en morgen nog een rit van 55 km met "slechts" 1200 hoogtemeters. Ervaring leert echter dat die cijfers nooit kloppen (het zijn er altijd meer) Echt proficiat voor wat de drie meisjes hier presteren, ik denk niet dat ik hetzelfde zou kunnen opbrengen. An en Laurence gaan hun vuurdoop in de mtb wereld nooit meer vergeten denk ik ... Ik durf niet zeggen dat het vanzelf zal gaan na alles wat we al meegemaakt hebben maar we moeten en zullen de rit uitrijden ! En nadien ga ik mijn mtb ritueel verbranden ...

 

Dag 6

 

Het zit erop ! Conclusies na 6 dagen biken met in totaal 403 km en 11.783 hoogtemeters (echt gemeten !) over een parcours dat alles had wat een mountainbikeparcours maar kan bieden met uitdagende beklimmingen, technische afdalingen, prachtige vergezichten in een mooie natuur en (meestal) een ideaal bikeweer :

 

- Choco en Valerie hadden erg veel overschot en kunnen iedere denkbare meerdaagse aan. Choco heb ik nog nooit zo vlot zien klimmen en zo goed zien dalen. Moesten ze willen zouden ze als duo een goed resultaat kunnen rijden.

 

- Laurence en An hadden niet echt een idee waar ze aan begonnen. Laurence had het fysiek erg moeilijk maar beet door en An verloor in het begin veel tijd aan de afdalingen maar verbeterde zienderogen. Het zijn twee sterke karakters die mekaar constant duvelen maar elkaar toch graag zien. Een beetje zoals de wacky's dus . . . Ze mogen terecht trots zijn met de prestatie die ze deze week geleverd hebben en ze hebben genoeg sterke verhalen om menig avond te vullen. Ik betwijfel wel of ze ooit nog zoiets zullen doen . . .

 

 - Ik zat zoals gewoonlijk ergens tussenin : per momenten was het een gesukkel van jewelste en vroeg ik me af waar ik in godsnaam weer aan begonnen was en andere momenten ging het vrij vlot en kon ik er echt van genieten.

 

- Long Fellow heeft natuurlijk niet veel aan zijn reis gehad en moet zich misschien afvragen of een dergelijke meerdaagse wel nog iets voor hem is. Dat is geen schande, die dag komt voor ons allemaal. Het voornaamste is dat je plezier blijft vinden in wat je doet.

 

Wie zin heeft in een uitdagende meerdaagse race moet hier zeker eens aan deelnemen. De organisatie was wat minder, twee jaar geleden was dat blijkbaar veel beter volgens Long Fellow, hopelijk zal het volgend jaar terug beter zijn.

 

Rest mij alleen om iedereen van het gezelschap te bedanken die er mee voor gezorgd heeft dat het een onvergetelijke belevenis is geworden. Ook bedankt aan de sympathieke companen van Long Fellow : Versluys boys Erwin en Alain die steeds klaar stonden met raad en daad om de bikes in orde te houden. Erwins vrouw Brenda en zijn hond Nelle waren aangenaam gezelschap en Nelle groeide uit tot de mascotte niet alleen van ons maar van heel het evenement (check de filmpjes maar op de site) Filmpjes die trouwens zin doen krijgen in meer . . .

 

 

Info

 

Dierckxens, Choco en Long Fellow vonden elk een vrouwelijke partner, Dierckens (An), Long Fellow (Choco) en Valerie (Laurence) om deze toch niet te onderschatten zesdaagse met succes af te werken. We wensen hen veel succes toe!!!!

 

 

Deelnemers

 

Long Fellow, Choco prince, Duracell, dierckxsens, ann, Laurence

 

 

 

Reacties op dit evenement.

 

Bahamontes schreef op 05-03-2014 :

Klasse gasten!! Bedankt voor mooi verslag Sven!!!

 

eagle eye schreef op 04-03-2014 :

Chapeau voor allen !!!

 

McG schreef op 03-03-2014 :

Iedereen bij deze nog eens geproficiateerd voor die toch wel straffe prestatie.

 

Fitzy schreef op 01-03-2014 :

Zeer goed schreven Sven en chapeau aan allemaal. Super leuk om te horen. Het klinkt zeer tof.

 

vedder schreef op 01-03-2014 :

Awel Sven chapeau en proficiat aan allen die dit tot een goed einde gebracht hebben!

 

Dierckxsens schreef op 01-03-2014 :

Het zit erop ! Conclusies na 6 dagen biken met in totaal 403 km en 11.783 hoogtemeters (echt gemeten !) over een parcours dat alles had wat een mountainbikeparcours maar kan bieden Met uitdagende beklimmingen, technische afdalingen, prachtige vergezichten in een mooie natuur en (meestal) een ideaal bikeweer : - Choco en Valerie hadden erg veel overschot en kunnen iedere denkbare meerdaagse aan. Choco heb ik nog nooit zo vlot zien klimmen en zo goed zien dalen. Moesten ze willen zouden ze als duo een goed resultaat kunnen rijden. - Laurence en An hadden niet echt een idee waar ze aan begonnen. Laurence had het fysiek erg moeilijk maar beet door en An verloor in het begin veel tijd aan de afdalingen maar verbeterde zienderogen. Het zijn twee sterke karakters die mekaar constant duvelen maar elkaar toch graag zien. Een beetje zoals de wacky's dus . . . Ze mogen terecht trots zijn met de prestatie die ze deze week geleverd hebben en ze hebben genoeg sterke verhalen om menig avond te vullen. Ik betwijfel wel of ze ooit nog zoiets zullen doen . . . - Ik zat zoals gewoonlijk ergens tussenin : per momenten was het een gesukkel van jewelste en vroeg ik me af waar ik in godsnaam weer aan begonnen was en andere momenten ging het vrij vlot en kon ik er echt van genieten. - Long Fellow heeft natuurlijk niet veel aan zijn reis gehad en moet zich misschien afvragen of een dergelijke meerdaagse wel nog iets voor hem is. Dat is geen schande, die dag komt voor ons allemaal. Het voornaamste is dat je plezier blijft vinden in wat je doet. - Wie zin heeft in een uitdagende meerdaagse race moet hier zeker eens aan deelnemen. De organisatie was wat minder, twee jaar geleden was dat blijkbaar veel beter volgens Long Fellow, hopelijk zal het volgend jaar terug beter zijn. Rest mij alleen om iedereen van het gezelschap te bedanken die er mee voor gezorgd heeft dat het een onvergetelijke belevenis is geworden. Ook bedankt aan de sympathieke companen van Long Fellow : Versluys boys Erwin en Alain die steeds klaar stonden met raad en daad om de bikes in orde te houden. Erwins vrouw Brenda en zijn hond Nelle waren aangenaam gezelschap en Nelle groeide uit tot de mascotte niet alleen van ons maar van heel het evenement (checkte filmpjes maar op de site) Filmjes die trouwens zin doen krijgen in meer . . .

 

schreef op 28-02-2014 :

Dolle pret daar in Andalusia hoor ik :):):) en Sven, mtb ritueel verbranden....zou daar nog maar een beetje mee wachten, je ging dat in Cooktown ook al doen...:):)

 

dierckxsens schreef op 27-02-2014 :

dag 5, tweede rit in Cordoba en met 83 km ook de langste. Aan de start maakten we ons geen zorgen meer, alles wat onze richting uit kwam zouden we wel overleven. Bedoeling was om de rit rustig uit te rijden en te genieten maar dat was zonder An gerekend die er van bij de start vandoor ging, vermoedelijk om haar bloedeigen dochter op achterstand te rijden. Zelf zal ze natuurlijk zeggen dat het geen waar is maar toch ... We reden vlot door en zelfs het dagelijkse ritueel waarbij de mtb moest gedragen worden op voor ons en 99% van de andere deelnemers onmogelijk te berijden stukken konden ons niet deren. Hoogtepunt was een vlakke (!) 5 km waarbij we in een groep aan ca 35 km/u doosjeesden. We hadden al een paar keer gezegd dat we gelukkig nog geen materiaalpech gehad hadden toen na ca 40 km het noodlot keihard toesloeg : de body van het achterwiel van An draaide door waardoor er niet meer gereden kon worden. Een vriendelijke spanjaard probeerde ons te helpen door de cassette met spanbandjes aan de spaken vast te maken maar na 2 keer trappen waren die door. Enige mogelijkheid was de bevoorrading ca 10 km verder bereiken en hopelijk konden die ons helpen. An ging dus te voet verder, af en toe geduwd door Choco en Valerie die ondertusen bij ons gekomen waren. Ik reed door naar de bevoorrading om daar hopelijk in mijn beste spaans hulp op te trommelen. Eens die bevoorrading bereikt bleek dat ze het niet konden verhelpen en ook niemand konden oproepen. Ze kwamen met dezelfde oplossing van spanbandjes maar dit keer stevigere. Deze waren er echter ook direct aan ! Ieder ander zou denk ik opgegeven hebben maar An zag het zitten om 40 km naar de finish te lopen (!) waarbij ze op de vlakke stukken kon geduwd worden en de afdalingen met de mtb kon doen. Zo gezegd zo gedaan en zeker 10 km hebben we zo afgelegd waar bij ze om beurten door Choco, Valerie en mij geduwd werd. Af en toe pakte de body toch wat Choco op het idee bracht om het achterwiel wat te laten botsen om de lamellen los te schudden waardoor de body zou pakken. Dat lukte maar echter telkens maar voor korte stukken wat Valerie op het idee bracht dat zij met de fiets van An kon verder rijden en zo tijdens het rijden het achterwiel op de grond kon laten botsen als dat nodig was. Zo gezegd zo gedaan en het was echt onwaarschijnlijk wat Valerie allemaal moest doen om de mtb in gang te houden. Zo vorderden we gestaag en opeens herkende Choco een passage die we eerder die dag al gedaan hadden. We waren nog verkeerd gereden en door de wet van murphy direct op een ander deel van het parcours terecht gekomen ook, dat kon er nog wel bij ! Best dat Choco bij de pinken was of we zouden de rit 2x afgelegd hebben ... An reed met de fiets van Valerie en was het nu daarom of was het de vermoeidheid maar An viel nog 3x waardoor al het opgedane vertrouwen helemaal zoek was. De eerste val was zelfs zo erg dat er een heel stuk van de helm afgebroken is, gelukkig valt de lichamelijke schade mee. Het lijkt onwaarschijnlijk maar na een calvarietocht van 8u + bereikten we de finish en we waren zelfs nog niet de laatste ! Het scheelde wel niet veel maar kom ... We zijn dus nog altijd met 5 in de race en morgen nog een rit van 55 km met "slechts" 1200 hoogtemeters. Ervaring leert echter dat die cijfers nooit kloppen (het zijn er altijd meer) Echt proficiat voor wat de drie meisjes hier presteren, ik denk niet dat ik hetzelfde zou kunnen opbrengen. An en Laurence gaan hun vuurdoop in de mtb wereld nooit meer vergeten denk ik ... Ik durf niet zeggen dat het vanzelf zal gaan na alles wat we al meegemaakt hebben maar we moeten en zullen de rit uitrijden ! En nadien ga ik mijn mtb ritueel verbranden denk ik ...

 

Bahamontes schreef op 27-02-2014 :

Dikke merci Sven om ondanks het afzien de courage te vinden om dit neer te pennen. Chapeau voor jullie courage en zeg aan Geert dat de trofee voor pechvogel echt niet meer aan hem zal worden uitgedeeld!!!

 

Space jr. schreef op 27-02-2014 :

En ik die dacht dat je naar hinder was om met je lui gat in de zon te vertoeven en af en toe eens op de bike te zitten , moedige volhouders dus of is het maar om niet onder te doen voor de vrouwtjes , é Sven . Proficiat alvast.

 

schreef op 27-02-2014 :

Goe bezig daar allemaal !!! Sven, denk dat je je aanvraag moet doen om mee te mogen rijden met de passeviten....lijkt je geweldig te amuseren met die vrouwkes ( nie bedoelt voor jou é Choco, alhoewel...:):):)) Herken hier en daar wel voor een stukje de "grumpy Dieriecksens " van de Crocodile, kapot, dorstig en hongerig en dan komen niet gewilde uitspraken als...zonnige groetjes (hahaha) en vooral...de jeannetten die de Crocodile gereden hebben...verrrr derover é....'t is je vergeven, de laatste race die je doet is altijd de lastigste é :):):) Doe ze daar de groeten en hopelijk nog veel zon !!!!:):):)

 

dierckxsens schreef op 26-02-2014 :

Dag 4 1e rit van drie in Cordoba. De ritten werden steeds langer en de hoogtemeters steeds minder wat hopelijk in onze kaart zal spelen. Ik ga niet zeggen dat iedereen er gerust in was maar we waren toch al in de helft. Het weer speelde ook mee met een quasi droog terrein voor gevolg. De rit begon nochtans vrij moeilijk met een zeer technische beklimming. We zaten constant tussen het strijdgewoel met macho spanjaarden die zo nodig moesten bewijzen dat ze er konden rijden. Als dat hier voor heel de dag zo zou zijn zou het wel eens een heel moeilijke dag kunnen worden. Na het moeilijke begin kregen we echter een heel afwisselend parcours voorgeschoteld met lange technische beklimmingen en afdalingen die omdat we al veel erger meegemaakt hadden geen probleem meer vormden. De angels waren iets achter want Laurence was gevallen zonder veel erg. Een beresterke Choco prince kwam die boodschap overbrengen aan de fun wacky`s. Ik zei voor de fun dat Choco dan maar moest wachten aan de bevoorrading om te melden dat de boodschap overgebracht was en die deed dat nog ook. Het begon een gewoonte te worden dat de angels de fun bijhaalden op enkele km van het einde en er ontspon zich nu een wedstrijd om als eerste de finish te bereiken. Dat is teken dat we het nog zagen zitten zeker en met een miniem verschil bereikten we de finish. Vergeleken met de dagen voordien hadden we een zee van tijd om ons klaar te maken voor morgen en alle kleren waren terug droog. Op naar de volgende ! We krijgen bijna spijt dat het einde begint te naderen ...

 

diercksens schreef op 26-02-2014 :

Gelieve de spelfouten te vergeven, probeer maar eens te typen op een spaans toetsenbord. Dag 3 Vertrek in Andujar terug in kou maar gelukkig voorlopig geen regen. Iedereen had nog wat droge kleren gevonden en met een bang hart vertrokken we. Wat zou ons vandaag te wachten staan ? We begonnen met steile heuvels die elkaar kort opvolgden, nog altijd in natte omstandigheden. Soms waren die berijdbaar maar soms moesten die te voet genomen worden. De Wacky angels kozen op een bepaald moment om het parcours te verlaten en een steile helling niet te nemen. Shame on you ! Tot hun verdediging moet ik er wel bij zeggen dat de helft van het peloton die weg volgde. Laurence had het moeilijk en op een andere helling zag ik Valerie twee fietsen omhoog duwen, onwaarschijnlijk ! Het bleef ploeteren en we wisten niet of iedereen in staat zou zijn om de finish te bereiken. Van Choco Prince heel de dag geen spoor te bespeuren, geen nieuws goed nieuws zeker ? Gelukkig werd het steeds zonniger met een positieve invloed op de temperaturen. Het terrein werd droger en droger wat met name An heel wat grenzen deed verleggen in het afdalen, onder deskundige begeleiding van Dierckxsens. Gelieve niet te lachen, ik heb eindelijk een bikepartner gevonden die nog slechter daalt dan ik ! Jammerlijk genoeg zal het niet lang duren vooraleer ik niet meer zal meekunnen. De omgeving en het terrein werden steeds mooier en het parcours leuker om te rijden met singletrails en kombochten. Uiteindelijk bereikte idereen de aankomst met een smile op het gezicht, alweer een dag overleefd zonder kleerscheuren ! Nadien konden we zowaar voor de eerste keer een douche nemen wat in heel wat gevallen geen overbodige luxe was en we gingen iets gaan eten in de Mc Donalds waar iedereen als uitgehongerde wolven aanviel. Een mens kan content zijn met kleine dingen !

 

dierckxsens schreef op 26-02-2014 :

dag 2 : Een ware rit from hell. De dag begon al goed met nieuws van Long Fellow die van zijn val de dag voordien twee gebroken ribben overgehouden had. Choco was dus zijn bikepartner kwijt maar deed nog dapper voort. Een Belgisch regenweer van bij de start en zowaar ook een Belgisch Ardennenparcours met stenen, wortels en vooral veel modder. Begin van de rit was 900 m klimmen naar eem hoogte van 1400 m waar nog sneeuw lag ! Heel erg koud dus en we konden niet snel genoeg de afdaling aanvatten. Choco Prince en valerie voelden zich als een vis in het water en hadden geen problemen met de omstandigheden. Dat kon niet gezegd worden van de anderen die traag maar zeker vorderden maar ook de krachten voelden wegsijpelen. De wacky Angels (Valerie + Laurence) klommen minder goed dan de wacky`s for fun (Sven + An) maar daalden dan weer beter waardoor we ongeveer samen de finish bereikten na een ware slijtageslag van ca 7u in de modder. Dan moest de grootste miserie nog beginnen : de fietsen kuisen en terug in orde krijgen, jezelf wassen zonder douche en de kledij wassen. Dat alles in bittere kou en in het donker. Morgen dag 3 met eerst een transfer van 70 km naar Andujar, dan een rit van 70 km en dan terug een transfer naar Cordoba van 70 km Een lange dag voor de boeg dus en bij sommigen zat de moed begrijpelijk al in de schoenen. De jeannetten die de crocodile trophy gereden hebben zouden beter hier eens meedoen, het zou wel afgelopen zijn met de podiumplaatsen. :-)

 

dierckxsens schreef op 23-02-2014 :

De kop is eraf ! De eerste rit zit erop en we zijn allemaal goed aangekomen zij het in de lagere regionen van het klassement. Choco en Long Fellow zelfs als allerlaatste ook te wijten aan een spectaculaire valpartij van Long Fellow. Tuurlijk starten we morgen we zijn hier nu toch. We vagen ons gat aan de tijdslimiet. Zonnige groetjes aan het regenachtige België

 

chocoprince & duracell schreef op 06-02-2014 :

Dank u wel aan iedereen

 

McG schreef op 28-01-2014 :

't Amusement allemaal. Ervan genieten en voorzichtig zijn ...

 

Chuck schreef op 27-01-2014 :

damned - 't is daar 20 ° - waarom zit ik daar niet ? Succes mannen/dames en bericht ons tegen hé

 

eagle eye schreef op 26-01-2014 :

Profiteer van elk moment !!! Super

 

Fitzy schreef op 26-01-2014 :

Respect & good luck.

 

 

Plaats een reactie

captcha

 

Verjaardagskalender

Klik om de kalender te bekijken
High 5 - Sports NutritionGB EXPRESSPaljas BierCMKSchrijnwerkerij RotsaertHenry Delheye - Schil der- en decoratiewerkenVlamynck Brood-BanketMichel Van Mol  FietsenCreative DesignsThierry Ide SanitairCallant Luc Decoratieteam bvbaDe Zilvertorens