Verslag 19e TT Kasseien Vreten - 2015-04-11

Verslag

 

De echte wielrennerfanaten hadden reeds na een saaie Ronde v Vlaanderen gehoopt op een revanche bij Parijs –Roubaix (vf nu voor het gemak afgekort naar P-R)

 

Maar, de renners kunnen het niet echt helpen, de weergoden wel, onze John Degenkold, mag dan wel een terechte winnaar zijn van een klassieker, maar niet van een ECHTE P-R, daar moeten de omstandigheden heel wat anders zijn.

 

Met deze intro, mijn verslag van mijn P-R deelname van gisteren zaterdag voor “echte Flandriens”, al zag dat er eerst niet naar uit. Wat een enorme stoffigere editie moest worden, om dan je te kunnen afspoelen onder het meestal koude water vd stallingen vd vélodrome in Roubaix, waar ieder winnaar een koperen plaatje heeft op één vd betonnen douches, zou niet voor dit jaar zijn.

Nachtelijke buien zouden al het stof “geblust” hebben (en wen een oop pompiers bie de Wacky’s, maar ’t was under schuld niet).

 

Opgestaan om 6u, mijn legendarische blikken rijstpap binnen geslorpt en een koffie of 2 later, begonnen met mijn toilettage. De thermometer geeft 6 graden aan en af en toe een bui met veel wind. Met die mededeling kun je heel je zootje meedoen. Een selectie gedaan en mijn lange stelten ingewreven met Quolum tegen de regen en de koude. Al chanche dat mijn lange stelten nog eens niet de omvang hebben van Barry’s opgespoten billen en kieten, want één potje per rit zou minimaal nodig zijn. Zoals het betaamd als Blankenbergenaar, vertrokken aan Blankenbergs ”eure”, te 7:30u.  Zingend (zo vals als een kat, maar ikke kunnen ‘t toch niet horen) van “Only the lonely…” wetende dat geen ene Wacky te verwachten was aan de start dit jaar, behalve den  dezen. Poerdroge was’t hier tot…. Brugge aha toch stof vreten, gietende regen…aha toch een heroïsche P-R, tot…Rijsel. Templeuve waar de start is lag ‘ter poerdroge bij. En nu, veel antwoord kwam ter niet van op de parking naast het bekende kerkhof van waarschijnlijk “would-be” gesneuvelde coureurs. Gelukkig een rugzakje mee en van alles ingepoeft,  ’t mag juist niet beginnen vriezen en sneeuwen.

 

Het legendarische café van vroeger, om je te registreren, is nu reeds jaren een garage naast een ander café. Jan de sympathieke organisator en initiële initiatiefnemer van de activiteit evolueert stilaan mee met zijne tijd, maar met 10 jaren vertraging. Geen computerlijsten maar een schriftje met de namen op genoteerd, den ene keer eerst de voornaam , den andere keer den achternaam, maar dat geeft hem ruimschoots de tijd om iedereen 10 minuten te verwelkomen en bezig te houden. Als we ’t pechnummer vragen…” bel mo no mie” ! Goe Jan mag ‘k je nummer een keer…. Aja… wiene kent nu zijn eigen nummer. Eindelijk een nummer bemachtigd en de ene stylo die er lach werd doorgegeven aan de reeds aangegroeide reke renners van een stuk of 50. “En”zegt Jan fier als een gieter, “als je toegekomen zijt krijg je als verrassing een…stylo”. Dat alleen is DE motivatie om te beginnen aan een rit die aangekondigd was als 140km, maar door Jan werd geschat dat wel “nen kere 10 km meer kost zien”. Daardoor al een hoop die kozen voor de 60km of de 90.

 

OK, Garmin aangezet en weg zijn we… maar geen kat te zien, de dien voren heeft 10min voorsprong en achter eveneens. ’t Is 40 km zweten en beuken tegen de wind op slechte macadam om aan de eerste kassiestroke te komen, genummerd 23. Op de kronkelpaden zie ik in de verte een tandem met 2 blauw geklede coureurs van Versluys Team: “Dat kan niet anders zijn dan Belgisch kampioen Kevin Van Hovels met zijn lief”. Mijne moteur begon te draaien en aan een gesta tempo der naar toe. Na 10 minuten en tong uit de mond op zijne schouder geklopt:”Had je ook niet beters te doen misschien”. Miljaar…’t was wel een andere Versluys kerel met zijn lief, maar op den vélo van Van Hovels. Me in hun wiel gezet, want ze gingen niet onder de 30 tegen wind. Zowel piloot als zijn lief waren aan’t vloeken en wroeten aan hun Garmin GPS, en dat den hartslag zo laag was en dat  niet kon zijn. “Aja, moaten, ‘k en ook een Garmin met 2 nieuwe hartslagmeters en een Garmin horloge gehad omdat ik niet tevreden was van de service en…’k hen hem nog niet depersonaliseert ☹” Hartslag vergeleken en we haden allen 145, ’t zelfde wat ikke al ongeveer heel de rit had tegen de wind in. “Wil je een keer verder rijen zodat we eens kunnen zien of ’t datte is”. Ja hallo, nu 30km in ’t wiel tegen wind en nu proberen weg te rijden. Na 3 minuten eens omgekeken en het tandemkoppel zwaaide gelukkig dat ik were welkom was.

 

’t Was van datte hé. KM 38 en de 1e bevoorrading, zoals gewoonlijk stop ik in een hurry, drinken bijvullen en weg, maar mijne tandem was direct doorgereden en geen gangmaker meer. Alleen op pad dan maar naar de eerste kasseien. ’t Kwam zelfs een zonnetje door de wolken. Plots toch nog een deelnemer naast me gekregen van ’t Kortrijkse want alles begon met “SK”. Niet veel goesting om mijn verhaal te doen dat ik niet te goed horen, maar dat was geen probleem. Mijne nieuwe gangmaker bleek evenveel te kunnen kwebbelen dan dat hij goed kon rijden. Na 3 keer zijne naam gezegd te hebben en dat hij neoprof was en nog één jaar met Eddy Merckx gereden had bij Faema-Molteni, heb ik geantwoord met “aja , ’t is gie”, en kwas van dat onderwerp vanaf. Als ik vroeg wat hij gedaan heeft na zijn profcarrière, werd hij precies ook plots doof. Ok ’t Zal geen ramp zijn met zijn Specialized Fully.  Met 2-en rond gedraaid waarbij dat hij iedere keer een beetje gas meer gaf dan ikke en zo ging de tijd voorbij en de eerste kasseistroken ook. ’t Waren kasseien, maar niet P-R waardig. Schone droge met vochtig zand tussen de voegen. Voor mijne fullie, “a peace of cake”. Maaaaaaa…. Ook Golazo had een rit georganiseerd en aan de nr-plaatjes van de vélo’s te zien waren het bijna allemaal baanjeanetten die hunnen vélo naar de kl…en wilden rijden op kasseien. ’t Kon concurreren met de zaterdag voor de Rond V Vl. Volgens een fotograaf van hun waren al 11.000 deelnemers voorbij gekomen. Groot voordeel voor ons, alle banen waren nu voorzien van politie en seingevers en we konden ons een keer wegsteken in een groepke,  toch in t’ begin. In de verte zien we de mijnen en terrils opduiken van het Bos van Wallers, Naast de parking van de honderden mobilhomes gekomen zagen we in de verder een hele discobar van blauwe lichten. ’t Is daar te doen. Mijne maat had als prof 2 keren P-R gereden en ieder jaar nu als wielertoerist en wist te zeggen dat nog nooit te hebben meegemaakt.

 

De eerste honderden meters van de kasseien van het bos waren….weg. In de plaats… een hoop coureurs, hulpverleners, publiek die zich moeide, publiek die fotografeerde en anderen die zich te pletter lachten. Wat bleek, de dag voordien had de Gemeente zoals de laatste jaren aan  de linkerkant van de kasseibaan de aarde omgeploegd, zodat de coureurs verplicht zijn op de kasseien te rijden. Maar de nachtelijke regen, die erger was of bij ons, had al de verse aarde laten wegspoelen over de kasseien en de reeds bijna onberijdbare kasseien waren ingezeept met “zwarte” zeep. Binnen de eerste km waren al 3 ambulances mensen her en der aan het verzorgen. Zelf geen tijd voor ze weg te voeren. Nen Ollander (dus was’t nog niet zo erg) zat gewoon op zijn gat tegen de nadar met een infuus in zijn arm en zijn arm in de houding van…sleutelbeen breuk. En zo ging dat maar voort. Er was zo veel publiek dat je niet rechts kon rijden. Met onze MTbikes konden we ons nog juist rechthouden, maar alle cyclo’s gingen gewoon tegen dek. Hilarisch waren diegenen die “geen” risico wilden nemen en zich uit de voethaken klikten met under kabouterschoenen waaronder diene  tats staat en… pats, ook op hunder  tote. Al de cyclo’s gingen dan maar te voete door het omgeploegde deel van het bos, om je krieke te lachen. Sommigen deden het toch verassend goed, ’t is te zeggen..” ze hielden het een paar honderd meter verder uit, om dan te kiezen, links of rechts vallen. De rest van den dag was het inhouden van lachen omdat 80% of links of rechts vol slijk hing.

 

Mijne maat riep dan ieder keer ( en konde ‘ik ook verstaan “beetje vele wind had van één kant?”. Gelukkig verstonden die gasten hem ook niet, of wadden geen vuile kleren maar een blauw oge. KM 100, nog geen 2e bevoorrading tegen gekomen en de pullen waren verre leeg, maar wadden gelukkig gellekes mee. Uit beleefdheid ook nog eens kop getrokken en heb een half uurke met mijne elleboog gezwaaid zoals ‘d echte dat hij mag overnemen, maar gene “ex-knecht van Merckx meer te zien. Een beetje geambeteerd, mijne karre gekeerd en were gereden en in de verte was tie hem daar. Openlijk gaf hij toe: “kosten niemi volgen mokeen verskillende keren geroepen wu”. Nog een keer gezegd dak zo goed als doof ben en met diene wind aan mijn oren. Nu…were op weg aan een schoon tempo en op de kasseien moest je al een krak zijn om met de koersvélo ons te passeren. Natuurlijk waren er ook andere MTbikers die op zijn minst onze gelijke waren en ook de baanjeanetten lieten surplassen. Plots een miezerig standje met een vree gesticulerende Jan (den organisator) om te zeggen dat de bevoorrading daar was. Ge kunt denken, die gasten van die andere organisatie stopten ook en wilden ook wel een “koeki” van den Aldi. Jan en echtgenote schermden met alle middelen voor hun bezit, maar dat viel nog mee. Eén keer jan zijne mond open doet, versta je wel niet watte dat hij zegt maar is de reuke dermate dat je moe spugen en zere were weg zijt. Nog 2 kasseizones en Carrefour komt er aan.  Hoe rapper we reden hoe donkerder dat het ineens werd. Niet te geloven, maar we draaien af (de Leif Hoste bocht, waar dat hij altijd gezwind ging liggen) en grote spetters kletteren naar beneden, om het toch nog heroischer te maken kwam er ook een mixed van hagelstenen en gesmolten sneeuw op ons en… op de rampzalig liggende kasseien van Carrefour. Onmogelijk op de kasseien te rijden met een zijwind die uit Wevelgem gekopieerd was, wetende dat er een bocht komt naar de café en dat we dan nog 2 km met onze tote recht tegen wind in rijden heb ik besloten een kledijwissel uit te voeren. Juist tonnen reed mijne maat voorop en roepen hielp geen zak, dus… laten rijden.

 

Vlug een regenfrak aangedaan en mijn beruchte geel-fluo smurfenmuts over mijne helm getrokken. Met de MTbike konden we schone rechts in de aarde en gras rijden ( wat de profs vandaag ook deden, maar de cyclo’s met hun vingerdikke bandjes gingen terug van links naar rechts en bij de eerste beste windstoot zaten ze in, gelukkig voor hen, de droge gracht in. Eens de café gepasseerd, terug beetje wind in ’t gat, maar na strook 2 gaan we niet naar de piste maar naar Templeuve aan de hand van Jan zijn En ’t waren zelfs nieuwe pijlkes (dat was in verhouding de grootte, maar als je er dan toch nieuwe laten maken en er een sponsor op zet voor pralines). MAAK ZE DAN NIET IN ’T WIT MET BRUINE  RECLAME  OP. Dus… vandaar uit, met een andere maat, begonnen aan een pijltjeszoektocht en gelukkig via medewerking van GPS reden we na 14km Templeuve binnen. ’t Er wa één probleem, maar ,niet voor ons. N’een hoop Italianen had ons gevolgd en vroegen of de piste nog verre was. Op zijn Italiaans, met veel zwaaien met arms en benen uitgelegd dat ze een andere tocht rijden en were naar Carrefour moesten. “Ze zagen der niet gelukkig uit, met under sexy pakje aan, die al de gevolgen van Wallers en Carrefour duidelijk liet zien. ‘k heb zelf van den eerste keer mijne eigen auto direct gevonden, dus, den dag was goed geweest. Jammer van het aantal…. Wacky’s.

 

DAAROM AUB…. schrijf u in , val Barry lastig, kijk naar de website van Parijs-Roubaix VTT, binnen kort gaat de super tourtocht door,georganiseerd door het comité van Parijs-Roubais die ook de profwedstrijd organiseerde en die we al met de Wacky’s reden en er zelfs een bus was ingelegd.

 

Twee-jaarlijks is het een VTT en het ander jaar een, baanrit vanaf Compiegne. De baanrit deed ik al maar is oersaai tot de kasseien, maar de VTT, goed voor 150 km, is super. Start aan bos van Wallers. Praktisch 2 uren biken in het bos zelf, de kasseien bedwingen en via offroad naar de volgende kasseistrook, en zo gaat dat verder. Je doet alle kasseistroken en, ze verbinden deze met sigletracks en boerewegen, en eens een stukje asfalt is soms een zegen. Het Versluys-team wil ook samen werken om een bus in te leggen. DUS… LAAT DIE KANS NIET LIGGEN, of naai een Z voor Wacky ☺

 

Volgend jaar verwacht ik meer deelnemers en… een andere correspondent.

 

See you in Wallers

PS: mijn gezin wil met deze alle Wacky’s en vooral Henry, Barry en zeker Fitzy bedanken om me meer van huis weg te krijgen. En zo zie je dat iedereen content is.

Long Fellow

Geert

 

 

Info

 

Vooraf inschrijven!!!


 

Startlocatie

Cafe resto A la Bascule
Rue Demesmay 2
59242  Templeuve

Afstand: 145km

 

 

 

Deelnemers

 

1

 

 

 

Reacties op dit evenement.

 

Fitzy schreef op 14-04-2015 :

Geert, the ' Special One '

 

Bahamontes schreef op 13-04-2015 :

Super verslag Geert!! Ik ben erbij in mei!

 

Harryman schreef op 13-04-2015 :

Chique verslag! Nice en inderdaad volgend jaar eens werk van maken.

 

Long Fellow schreef op 12-04-2015 :

DE ECHTE PARIS-ROUBAIX IS GEREDEN OP ZATERDAG Beste bike maten en anderen, De echte wielrennerfanaten hadden reeds na een saaie Ronde v Vlaanderen gehoopt op een revanche bij Parijs –Roubaix (vf nu voor het gemak afgekort naar P-R) Maar, de renners kunnen het niet echt helpen, de weergoden wel, onze John Degenkold, mag dan wel een terechte winnaar zijn van een klassieker, maar niet van een ECHTE P-R, daar moeten de omstandigheden heel wat anders zijn. Met deze intro, mijn verslag van mijn P-R deelname van gisteren zaterdag voor “echte Flandriens”, al zag dat er eerst niet naar uit. Wat een enorme stoffigere editie moest worden, om dan je te kunnen afspoelen onder het meestal koude water vd stallingen vd vélodrome in Roubaix, waar ieder winnaar een koperen plaatje heeft op één vd betonnen douches, zou niet voor dit jaar zijn. Nachtelijke buien zouden al het stof “geblust” hebben (en wen een oop pompiers bie de Wacky’s, maar ’t was under schuld niet). Opgestaan om 6u, mijn legendarische blikken rijstpap binnen geslorpt en een koffie of 2 later, begonnen met mijn toilettage. De thermometer geeft 6 graden aan en af en toe een bui met veel wind. Met die mededeling kun je heel je zootje meedoen. Een selectie gedaan en mijn lange stelten ingewreven met Quolum tegen de regen en de koude. Al chanche dat mijn lange stelten nog eens niet de omvang hebben van Barry’s opgespoten billen en kieten, want één potje per rit zou minimaal nodig zijn. Zoals het betaamd als Blankenbergenaar, vertrokken aan Blankenbergs ”eure”, te 7:30u. Zingend (zo vals als een kat, maar ikke kunnen ‘t toch niet horen) van “Only the lonely…” wetende dat geen ene Wacky te verwachten was aan de start dit jaar, behalve den dezen. Poerdroge was’t hier tot…. Brugge aha toch stof vreten, gietende regen…aha toch een heroïsche P-R, tot…Rijsel. Templeuve waar de start is lag ‘ter poerdroge bij. En nu, veel antwoord kwam ter niet van op de parking naast het bekende kerkhof van waarschijnlijk “would-be” gesneuvelde coureurs. Gelukkig een rugzakje mee en van alles ingepoeft, ’t mag juist niet beginnen vriezen en sneeuwen. Het legendarische café van vroeger, om je te registreren, is nu reeds jaren een garage naast een ander café. Jan de sympathieke organisator en initiële initiatiefnemer van de activiteit evolueert stilaan mee met zijne tijd, maar met 10 jaren vertraging. Geen computerlijsten maar een schriftje met de namen op genoteerd, den ene keer eerst de voornaam , den andere keer den achternaam, maar dat geeft hem ruimschoots de tijd om iedereen 10 minuten te verwelkomen en bezig te houden. Als we ’t pechnummer vragen…” bel mo no mie” ! Goe Jan mag ‘k je nummer een keer…. Aja… wiene kent nu zijn eigen nummer. Eindelijk een nummer bemachtigd en de ene stylo die er lach werd doorgegeven aan de reeds aangegroeide reke renners van een stuk of 50. “En”zegt Jan fier als een gieter, “als je toegekomen zijt krijg je als verrassing een…stylo”. Dat alleen is DE motivatie om te beginnen aan een rit die aangekondigd was als 140km, maar door Jan werd geschat dat wel “nen kere 10 km meer kost zien”. Daardoor al een hoop die kozen voor de 60km of de 90. OK, Garmin aangezet en weg zijn we… maar geen kat te zien, de dien voren heeft 10min voorsprong en achter eveneens. ’t Is 40 km zweten en beuken tegen de wind op slechte macadam om aan de eerste kassiestroke te komen, genummerd 23. Op de kronkelpaden zie ik in de verte een tandem met 2 blauw geklede coureurs van Versluys Team: “Dat kan niet anders zijn dan Belgisch kampioen Kevin Van Hovels met zijn lief”. Mijne moteur begon te draaien en aan een gesta tempo der naar toe. Na 10 minuten en tong uit de mond op zijne schouder geklopt:”Had je ook niet beters te doen misschien”. Miljaar…’t was wel een andere Versluys kerel met zijn lief, maar op den vélo van Van Hovels. Me in hun wiel gezet, want ze gingen niet onder de 30 tegen wind. Zowel piloot als zijn lief waren aan’t vloeken en wroeten aan hun Garmin GPS, en dat den hartslag zo laag was en dat niet kon zijn. “Aja, moaten, ‘k en ook een Garmin met 2 nieuwe hartslagmeters en een Garmin horloge gehad omdat ik niet tevreden was van de service en…’k hen hem nog niet depersonaliseert L” Hartslag vergeleken en we haden allen 145, ’t zelfde wat ikke al ongeveer heel de rit had tegen de wind in. “Wil je een keer verder rijen zodat we eens kunnen zien of ’t datte is”. Ja hallo, nu 30km in ’t wiel tegen wind en nu proberen weg te rijden. Na 3 minuten eens omgekeken en het tandemkoppel zwaaide gelukkig dat ik were welkom was. ’t Was van datte hé. KM 38 en de 1e bevoorrading, zoals gewoonlijk stop ik in een hurry, drinken bijvullen en weg, maar mijne tandem was direct doorgereden en geen gangmaker meer. Alleen op pad dan maar naar de eerste kasseien. ’t Kwam zelfs een zonnetje door de wolken. Plots toch nog een deelnemer naast me gekregen van ’t Kortrijkse want alles begon met “SK”. Niet veel goesting om mijn verhaal te doen dat ik niet te goed horen, maar dat was geen probleem. Mijne nieuwe gangmaker bleek evenveel te kunnen kwebbelen dan dat hij goed kon rijden. Na 3 keer zijne naam gezegd te hebben en dat hij neoprof was en nog één jaar met Eddy Merckx gereden had bij Faema-Molteni, heb ik geantwoord met “aja , ’t is gie”, en kwas van dat onderwerp vanaf. Als ik vroeg wat hij gedaan heeft na zijn profcarrière, werd hij precies ook plots doof. Ok ’t Zal geen ramp zijn met zijn Specialized Fully. Met 2-en rond gedraaid waarbij dat hij iedere keer een beetje gas meer gaf dan ikke en zo ging de tijd voorbij en de eerste kasseistroken ook. ’t Waren kasseien, maar niet P-R waardig. Schone droge met vochtig zand tussen de voegen. Voor mijne fullie, “a peace of cake”. Maaaaaaa…. Ook Golazo had een rit georganiseerd en aan de nr-plaatjes van de vélo’s te zien waren het bijna allemaal baanjeanetten die hunnen vélo naar de kl…en wilden rijden op kasseien. ’t Kon concurreren met de zaterdag voor de Rond V Vl. Volgens een fotograaf van hun waren al 11.000 deelnemers voorbij gekomen. Groot voordeel voor ons, alle banen waren nu voorzien van politie en seingevers en we konden ons een keer wegsteken in een groepke, toch in t’ begin. In de verte zien we de mijnen en terrils opduiken van het Bos van Wallers, Naast de parking van de honderden mobilhomes gekomen zagen we in de verder een hele discobar van blauwe lichten. ’t Is daar te doen. Mijne maat had als prof 2 keren P-R gereden en ieder jaar nu als wielertoerist en wist te zeggen dat nog nooit te hebben meegemaakt. De eerste honderden meters van de kasseien van het bos waren….weg. In de plaats… een hoop coureurs, hulpverleners, publiek die zich moeide, publiek die fotografeerde en anderen die zich te pletter lachten. Wat bleek, de dag voordien had de Gemeente zoals de laatste jaren aan de linkerkant van de kasseibaan de aarde omgeploegd, zodat de coureurs verplicht zijn op de kasseien te rijden. Maar de nachtelijke regen, die erger was of bij ons, had al de verse aarde laten wegspoelen over de kasseien en de reeds bijna onberijdbare kasseien waren ingezeept met “zwarte” zeep. Binnen de eerste km waren al 3 ambulances mensen her en der aan het verzorgen. Zelf geen tijd voor ze weg te voeren. Nen Ollander (dus was’t nog niet zo erg) zat gewoon op zijn gat tegen de nadar met een infuus in zijn arm en zijn arm in de houding van…sleutelbeen breuk. En zo ging dat maar voort. Er was zo veel publiek dat je niet rechts kon rijden. Met onze MTbikes konden we ons nog juist rechthouden, maar alle cyclo’s gingen gewoon tegen dek. Hilarisch waren diegenen die “geen” risico wilden nemen en zich uit de voethaken klikten met under kabouterschoenen waaronder diene tats staat en… pats, ook op hunder tote. Al de cyclo’s gingen dan maar te voete door het omgeploegde deel van het bos, om je krieke te lachen. Sommigen deden het toch verassend goed, ’t is te zeggen..” ze hielden het een paar honderd meter verder uit, om dan te kiezen, links of rechts vallen. De rest van den dag was het inhouden van lachen omdat 80% of links of rechts vol slijk hing. Mijne maat riep dan ieder keer ( en konde ‘ik ook verstaan “beetje vele wind had van één kant?”. Gelukkig verstonden die gasten hem ook niet, of wadden geen vuile kleren maar een blauw oge. KM 100, nog geen 2e bevoorrading tegen gekomen en de pullen waren verre leeg, maar wadden gelukkig gellekes mee. Uit beleefdheid ook nog eens kop getrokken en heb een half uurke met mijne elleboog gezwaaid zoals ‘d echte dat hij mag overnemen, maar gene “ex-knecht van Merckx meer te zien. Een beetje geambeteerd, mijne karre gekeerd en were gereden en in de verte was tie hem daar. Openlijk gaf hij toe: “kosten niemi volgen mokeen verskillende keren geroepen wu”. Nog een keer gezegd dak zo goed als doof ben en met diene wind aan mijn oren. Nu…were op weg aan een schoon tempo en op de kasseien moest je al een krak zijn om met de koersvélo ons te passeren. Natuurlijk waren er ook andere MTbikers die op zijn minst onze gelijke waren en ook de baanjeanetten lieten surplassen. Plots een miezerig standje met een vree gesticulerende Jan (den organisator) om te zeggen dat de bevoorrading daar was. Ge kunt denken, die gasten van die andere organisatie stopten ook en wilden ook wel een “koeki” van den Aldi. Jan en echtgenote schermden met alle middelen voor hun bezit, maar dat viel nog mee. Eén keer jan zijne mond open doet, versta je wel niet watte dat hij zegt maar is de reuke dermate dat je moe spugen en zere were weg zijt. Nog 2 kasseizones en Carrefour komt er aan. Hoe rapper we reden hoe donkerder dat het ineens werd. Niet te geloven, maar we draaien af (de Leif Hoste bocht, waar dat hij altijd gezwind ging liggen) en grote spetters kletteren naar beneden, om het toch nog heroischer te maken kwam er ook een mixed van hagelstenen en gesmolten sneeuw op ons en… op de rampzalig liggende kasseien van Carrefour. Onmogelijk op de kasseien te rijden met een zijwind die uit Wevelgem gekopieerd was, wetende dat er een bocht komt naar de café en dat we dan nog 2 km met onze tote recht tegen wind in rijden heb ik besloten een kledijwissel uit te voeren. Juist tonnen reed mijne maat voorop en roepen hielp geen zak, dus… laten rijden. Vlug een regenfrak aangedaan en mijn beruchte geel-fluo smurfenmuts over mijne helm getrokken. Met de MTbike konden we schone rechts in de aarde en gras rijden ( wat de profs vandaag ook deden, maar de cyclo’s met hun vingerdikke bandjes gingen terug van links naar rechts en bij de eerste beste windstoot zaten ze in, gelukkig voor hen, de droge gracht in. Eens de café gepasseerd, terug beetje wind in ’t gat, maar na strook 2 gaan we niet naar de piste maar naar Templeuve aan de hand van Jan zijn En ’t waren zelfs nieuwe pijlkes (dat was in verhouding de grootte, maar als je er dan toch nieuwe laten maken en er een sponsor op zet voor pralines). MAAK ZE DAN NIET IN ’T WIT MET BRUINE RECLAME OP. Dus… vandaar uit, met een andere maat, begonnen aan een pijltjeszoektocht en gelukkig via medewerking van GPS reden we na 14km Templeuve binnen. ’t Er wa één probleem, maar ,niet voor ons. N’een hoop Italianen had ons gevolgd en vroegen of de piste nog verre was. Op zijn Italiaans, met veel zwaaien met arms en benen uitgelegd dat ze een andere tocht rijden en were naar Carrefour moesten. “Ze zagen der niet gelukkig uit, met under sexy pakje aan, die al de gevolgen van Wallers en Carrefour duidelijk liet zien. ‘k heb zelf van den eerste keer mijne eigen auto direct gevonden, dus, den dag was goed geweest. Jammer van het aantal…. Wacky’s. DAAROM AUB…. schrijf u in , val Barry lastig, kijk naar de website van Parijs-Roubaix VTT, binnen kort gaat de super tourtocht door,georganiseerd door het comité van Parijs-Roubais die ook de profwedstrijd organiseerde en die we al met de Wacky’s reden en er zelfs een bus was ingelegd. Twee-jaarlijks is het een VTT en het ander jaar een, baanrit vanaf Compiegne. De baanrit deed ik al maar is oersaai tot de kasseien, maar de VTT, goed voor 150 km, is super. Start aan bos van Wallers. Praktisch 2 uren biken in het bos zelf, de kasseien bedwingen en via offroad naar de volgende kasseistrook, en zo gaat dat verder. Je doet alle kasseistroken en, ze verbinden deze met sigletracks en boerewegen, en eens een stukje asfalt is soms een zegen. Het Versluys-team wil ook samen werken om een bus in te leggen. DUS… LAAT DIE KANS NIET LIGGEN, of naai een Z voor Wacky J Volgend jaar verwacht ik meer deelnemers en… een andere correspondent. See you in Wallers PS: mijn gezin wil met deze alle Wacky’s en vooral Henry, Barry en zeker Fitzy bedanken om me meer van huis weg te krijgen. En zo zie je dat iedereen content is. Long Fellow Geert

 

Harryman schreef op 12-04-2015 :

Ik ben niet naar daar geweest! 😢

 

Fitzy schreef op 09-04-2015 :

Longfellow gaat ook !

 

Harryman schreef op 09-04-2015 :

Nog iemand??????

 

 

Plaats een reactie

captcha

 

Verjaardagskalender

Klik om de kalender te bekijken
High 5 - Sports NutritionGB EXPRESSPaljas BierCMKSchrijnwerkerij RotsaertHenry Delheye - Schil der- en decoratiewerkenVlamynck Brood-BanketMichel Van Mol  FietsenCreative DesignsThierry Ide SanitairCallant Luc Decoratieteam bvbaDe Zilvertorens