Verslag Transfrontalier - 2016-08-26

Verslag

 

Naar goede gewoonten werd er reeds begin het jaar druk gespeculeerd wat we zo nog zouden kunnen doen met de mtb’s om een zomer in grandeur af te sluiten. Choco en Duracell hadden ergens een vereniging in het oog die ritten organiseerden  volledig op gps coördinaten ipv bepijlde fietsroutes en met een beperkt aantal deelnemers en dit lauwter om alles in goede banen te kunnen leiden. De Transfrontalier is een rit die begint in Kortrijk met een tussenstop in Leuven om vervolgens te eindigen in Luik. Dit zijn 3 ritten van om en bij de 125 km en 5000 hoogte meters ongeveer. Het is eens wat anders en het was net dat die ons zo aansprak.

 

Maar liefst dertien  Wacky’s schreven zich in om zicht in het ongewisse te gooien. Ival, Dalton, Krulle, Golfi, Firmin, Choco, Duracell, De muggentemmer, Tiritomba, en Kodak. Enkel twee Wacky’s gaven forfait voor deze trip, Chuck die blijkbaar te véél om handen heeft met zijn vrouw en er niet uitgeraakt wat eerst te doen, de strijk of den afwas en Mousse die het hoogstwaarschijnlijk niet meer zag zitten na zijn rit in Popperingen maar dit kon echter de pret niet drukken. Firmin had ons enkele dagen voor de start nog uitgenodigd bij hem thuis om alles nog eens te overlopen  qua timing, trein, vervoer , materiaal,  enz …Iedereen hield zijn hart vast wanneer Golfi zij dat hij zich ging ontfermen over de treintickets en het reserveren van de fietswagon. Na het ledigen van Firmin zijn frigo en het verorberen van alles wat eetbaar was zijn we  huiswaarts gegaan, een beetje wijzer maar toch met gemengde gevoelens. Het zal niet niks worden en met de voorspelde hitte en die hoogtemeters, het zal afwachten worden.

 

 

Aangekomen met de trein te Kortrijk om vervolgens te voet nog een afstand te overbruggen met je bagage van enkele honderden meters kwamen we aan op ons eerste  verzamelpunt waar Sarah en Garre “ de organisatoren” en mede bikers  stonden te wachten in de lauwerte van een alleenstaande boom te midden een park . Dalton, Tiritomba en Lena die met de camionette waren vertrokken met alle fietsen erin stonden ons reeds op te wachten met een bic smiele up hun toote van hiet tot in Tokio. Gasten het is D-Day !!!!!!!! YES YES YES. Alles uitladen, bidons en camelbak vullen de coördinaten en de laatste instructies in ontvangst nemen en we konden vertrekken het wilde avontuur tegemoet. Navigeren enkel op gps instructies is niet van de poes, toch zeker niet voor de eerste keer  wat zich natuurlijk vertaalde in talloze verkeerde  ingeslagen wegels tot groot ergernis van NIEMAND. Er was namelijk geen stress, we hadden tijd, water en voedsel enkel waren de weergoden wat te streng voor ons. Temperaturen van om en bij de 34 graden en geen wind zouden ons wel parten kunnen spelen.

 

 

Ter hoogte van een breed kanaal stond aan de overkant een verloren gereden mede biker die blijkbaar ook problemen had met zijn gps. Hij riep mij toe op z’n Gents, hela moatje hoe kom ik aan de overkant !!! Ik antwoorde op z’n plat vlaams, go je der euh bitje bie lachen of wa? Je stoat toch an den overkant kloeve. Niet getreurd en algauw kregen we het gezelschap van die Gentenaire die we voor het gemak Bertolli zullen noemen. Hij ziet er een beetje italiaans uit, rijd met een Bianchi fiets en smeert véél boter op z’n stutten. Na wat gebabbel wist hij ons te vertellen dat hij nog nooit een traject met gps tot een goed einde kon brengen.

 

 

Den dezen mag van geluk spreken ons te hebben ontmoet. Bertolli ut Gent is bij ons gebleven tot het einde van deze 3 daagse althans …Aangekomen op onze eerste halte op 45 km hadden konden we alles terug bijtanken. Tot daar ging alles nog behoorlijk vlot met niet al te veel hoogte meters wat natuurlijk wil zeggen dat alles nog eindelijk moest beginnen en of …Krulle die op een speelse manier ons probeerde uit ons kot te lokken door op een amateuristische wijze zijn body naar de kloten te rijden op een klim was de rit bijna passé composé. Wijselijk hebben we deze speelvogel maar aan zijn lot overgelaten en onze rit verder gezet. Gelukkig kond hij rekenen op een pechdienst die op hun beurt zijn wiel naar een hersteller brachten om hem vervolgens aan de 2 de stop aan mijlpaal 90 af te zetten waar hij dan terug zou kunnen inpikken, en zo geschiede het ook.

Na talloze platte banden en het bedwingen van ettelijke nijdige klimmen , het trotseren van grasweiden, kerkwegels, bospaden, open vlaktes en singletracks kwamen we onder het bloed, zweet en tranen aan. Krulle zat al een poosje op ons te wachten en had al zijn volledig leven verteld aan Sarah die instond voor de bevoorrading, de zeemtutte. Nog maar net vertrokken of zijn body was al weer naar de kloten, in plaats van te staan stoefen met z’n krullen en tattoos die slechts een afdruk zijn van te slapen op gazette papier had hij beter zijn fiets eens geprobeerd.

 

 

Terug naar af, pipo achter laten, pechdienst bellen, wachten en wij terug alleen verder.

We hadden hem nog de goede raad meegegeven om eens deftig materiaal te kopen en wat meer geld uit te geven aan goede wisselstukken dan alles te spenderen aan body cream en body lotion .Onze eerste rit zat erop tot grote tevredenheid van iedereen met uitzondering van Krulle uiteraard.

Hij zat daar en keek ernaar. Zijn body konden ze niet herstellen en uit noodzaak heeft hij een volledig nieuw wielset gekocht om zo morgen toch van start te kunnen gaan. Iedereen had het naar behoren gedaan en met glans uitgereden, als was het niet dat ieder zijn gat meer weg had van een rauwe biefstuk en smeekte naar wat poepzalve . Ons chalet bleek een echt pareltje te zijn met alle faciliteiten en zeer proper. Uitgeput en opgebrand konden we elk genieten van een heerlijke douche en een opfrisbeurt. Door de megafoon werden we aangemaand ons te begeven naar de eettafel waar we een lekker feestmaaltijd aangeboden kregen door Transfrontalier .We moesten ons bord, bestek en een glas meenemen.

Wij daar naartoe.Ik had natuurlijk niet beter gevonden om een diep soepbord mee te nemen. Dit was Sarah echter niet ontgaan en zo was onze naam terug een feit.

 

 

Na wat moppen te vertellen in ‘t vlaams waar de rest van de meute ( limburgers ) de ballen van verstonden en enkel meelachten om niet uit de boot te vallen hebben we ons bedje wijselijk opgezocht .

Van kontduiken was er geen sprake en schaapjes tellen was ook niet aan de orde.

Rusten was de motto, tomorrow is another day.

 

 

De volgende morgen was het al om zeven uur appel voor den petit dejeuner op terras. Na het verorberen van wat beschimmeld brood, zure melk  en menigte calorieën erin te kloppen konden we rit twee aanvatten.

Dat het een zware dag ging worden hadden we wel gedacht en terecht.

Platte banden aan de vleet, gebroken kettingen en de ene klim na de andere onder een  loeiende zon zijn maar enkele perikelen van deze rit.

Trajecten langs verlaten spoorweg beddingen over de ballast en dit voor ettelijke km, watervallen, beekjes, kanalen en bruggen gaven deze trip een extra cachet mee.

Wat is ons landje toch mooi  qua fauna en flora.

Al komt een ongeluk nooit alleen of heeft het te maken met de wet van Murphy ik weet het niet maar blijkbaar zijn de goden ons niet welgezind.

De bike van Kodak gaf er de brui aan, kabel van derailleur door.

Lap L’ histoire se repete , achter laten, pechdienst opbellen  en zil zetten.

Toch eerst eens halt houden aan een taverne om een fris colaake in je triepe gieten alvorens te vertrekken.

Nu was het richting Haller bos,  Zoniën woud en Meerdaal woud.

Krulle was in topvorm en reed zowaar telkens voorop samen met Firmin de klimmen op gevolgd door Duracell en de rest, sterk.

Machtig om zo te kunnen rijden in al deze bossen met onmetelijke tracks, hellingen en drops.

Menigte dorpen werden ook aangedaan of doorkruist waar ik tot op heden niet eens wist dat ze bestonden.

De gemeente Silence en Prudence  vond ik persoonlijk de moeite waard zeer pittoresk in tegenstelling tot Ecole en ralentir, dit waren de achter buurten denk ik.

Alsof het nog niet genoeg was reden we langs een zeer mooi begroeid  kanaal met menigte indrukwekkende bruggen die dateerden van de tijd van Obilisk en de romeinen.

Aan de stop aangekomen stond Kodak te popelen om terug meet te rijden, fiets gemaakt, alles ok.

Iedereen had het naar zijn zin en deed het voortreffelijk. Bertolli reeds probleemloos mee in ons sog zonder te morren of te porren en dit voor een Buffalo, chapeau !!

Na ons te goed te doen aan wat ons werd aangeboden konden we de laatste loodjes leggen en rit twee tot een goed einde te brengen.

 

 

Aangekomen in Leuven waar we gingen overnachten kwamen we aan in een soort jeugdhotel waar we met 6 personen op één kamer lagen zonder airco, fuck zeg.

Het avondmaal wat net hetzelfde als in den bak van Brugge Sint Gillis, voor even dacht ik terug aan die jaren dat ik daar had vertoefd enkel dat het er hier lekkerder was en je kon er terug gaan zoveel je maar wou.

Na het eten zijn wij allen nog eens afgezakt naar de grote markt.

Na nog wat na te keuvelen over deze prachtige dag met een lemon squash voor ons hebben we vervolgens ons bedje opgezocht.

 

De derde en laatste dag was de zwaarste maar door de hitte kon je een short cut nemen na de laatste stop aan kilometerplaat 95 en zo de meeste hoogtemeters vermijden. Nog maar net vertrokken of de eerste platte band was terug een feit. Krulle had een leegloper maar gezien we toch een redelijk tempo moesten aanhouden om onze trein op tijd te kunnen halen reden de rest buiten Firmin voorzichtjes door.

Doch iets verder kreeg ik ook een platte band en vervolgens Tiritomba ook .

Het ging een lange dag worden !!!

 

 

Choco was wijselijk steeds doorgereden wat ons ten goede uitkwam en konden we een redelijk tempo aanhouden.

Toen we aan een riviertje aankwamen konden we het niet laten ons eens af te koelen.

De voeten waren over verhit door de warmte, een frisse duik was meer dan welkom.

Een mede biker had zich in het water gewaagd maar door de stroming verloor hij voet aan grond. Luidkeels begon hij te roepen, ik kan niet zwemmen help, help.

Ik antwoorde , je mag van geluk spreken pipo want je mag hier helemaal niet zwemmen.

Na deze perikelen zijn we dan maar weer vertrokken met volle moed.

Onderweg zijn wij helaas onze Bertolli kwijtgeraakt tot groot spijt van iedereen.

Op een gegeven moment was onze groep in twee verdeeld door het niet correct aflezen van de gps coördinaten in een bos met tal van single tracks waar missen zeer normaal is. Na etelijke km zijn we terug samen gekomen maar was Bertolli foetsi.

Terugkeren was geen optie en wetende dat er nog bikers achter kwamen zijn we doorgereden tot de laatste stop.

Mondjesmaat liepen de achterliggers binnen en konden we aan hen vragen of ze Bertolli     haden gezien.

Bertolli was gespot bij de laatste bikers en verkeerde in blakende gezondheid.

Na wat heen en weer gepraat hadden we beslist om geen short cut te nemen en alle km uit te rijden met de gepaarde hoogte meters.

Met deze ingesteldheid zijn we dan maar vertrokken zonder Bertolli maar met alle Wacky’s als een hecht blok de finish tegemoet.

Ze hadden ons verteld dat het nog een mooi laatste 35 km was en ja hoor het was the max.

Klimmen waar geen einde aan kwam en single tracks in bossen waar daags voordien een wervelwind was langs gekomen.

Volledige bomen lagen tegen de vlakten waardoor we moesten improviseren en het goed verstand laten zegevieren.

Man, man, man, wat gaan we nog voor de kiezen geschoven krijgen.

 

 

Eens aangekomen in Luik dachten we dat we er waren en moesten we nog lachen dat hun km en hoogtemeters niet klopten, maar dit was een illusie.

De laatste overgebleven km kregen we de rest van de hoogte meters voor de kiezen aan 31 procent naar boven en dit voor ongeveer een km.

Heelhuids zijn we allemaal aangekomen ieder op zijn eigen tempo, gelukkig en voldaan.

 

 

WE RICH THE TOP

 

Na een verkwikkende douche zijn we huiswaarts gegaan met de trein die nog een uur op zich liet wachten.

In het station hebben we ons nog tegoed gedaan met een pizza en een pilsje om de tijd te doden.

Terug een machtig evenement om nooit meer te vergeten.

Met dank aan allen voor het kameraadschap en onze kleuren hoog in het vaandel te dragen.

Ons clubke mag terug trots zijn.

The chain keep us appart

 

we shall bike in the fields and in the streets.

we shall never surrender!

 

 

IVAL.

 

 

Info

 

Voor de eerste maal doet onze club mee aan een driedaagse op de GPS dwars door ons belgenland.  De frontalier is een driedaagse vanuit Kortrijk tot in Luik volledig offroad op gps , 350 km lang en 5000 hm ongeveer. Het komt neer op 115km per dag mtb-plezier. Er wordt overnacht op de legendarische muur van Geraardsbergen, in een jeugdherberg in Leuven en dan zondag terug met de trein vanuit Luik.

 

De bende vertrek vrijdag om 10 u in Kortrijk en wordt terug in Luik verwacht zondag 17 u in Luik .Ongeveer 370 km van Kortrijk naar Luik in drie dagen, met de taalgrens als gids. De Vlaamse Ardennen, Bois de la Houssière, Hallerbos, Zoniënwoud, Meerdaalwoud, Bois de la Neuville…

 

Veel succes Wacky's en geniet ervan!!!

 

Baha

 

 

Deelnemers

 

1

 

 

 

Reacties op dit evenement.

 

Black magic schreef op 07-09-2016 :

Super gedaan mannen dikke chapeau , das ter eentje dak ook weleens zou willen doen.machtig verslag ival 👍🏻😂

 

Harryman schreef op 04-09-2016 :

Moptjes super. Hilarisch😆. Cool van iedereen.

 

Firmin schreef op 04-09-2016 :

Schitterend verslag van een Machtig weekend!!!

 

Fitzy schreef op 02-09-2016 :

ok

 

eagle eye schreef op 02-09-2016 :

Merci ival , superverslag#achterluchtje#machtige klims

 

Bahamontes schreef op 02-09-2016 :

Dit verslag kleurt helemaal mijn dag! Heb die mop van diene aan de overkant en van nit mogen zwemmen hier al een paar keer vertelt in het stadhuis en zelfs Pol Lippens moest er mee lachen. Puur genieten dat verslag!!!

 

Fitzy schreef op 01-09-2016 :

Ik kreeg een " Bic smiele " van dat te lezen !

 

schreef op 01-09-2016 :

Met tranen van ontroering heb ik uw wederom prachtige verslag gelezen ! Uw heeft uwzelve wederom overtroffen, dit verslag benaderd bijna de perfectie,zoals trouwens ook uw bloedmooie auto...ik zou zeggen : you "rich" the top !!!!! Diepe buigingen van mijnertwege !!! :):)

 

Ival schreef op 31-08-2016 :

TRANSFRONTALIER , Naar goede gewoonten werd er reeds begin het jaar druk gespeculeerd wat we zo nog zouden kunnen doen met de mtb’s om een zomer in grandeur af te sluiten. Choco en Duracell hadden ergens een vereniging in het oog die ritten organiseerden volledig op gps coördinaten ipv bepijlde fietsroutes en met een beperkt aantal deelnemers en dit lauwter om alles in goede banen te kunnen leiden. De Transfrontalier is een rit die begint in Kortrijk met een tussenstop in Leuven om vervolgens te eindigen in Luik. Dit zijn 3 ritten van om en bij de 125 km en 5000 hoogte meters ongeveer. Het is eens wat anders en het was net dat die ons zo aansprak. Maar liefst dertien Wacky’s schreven zich in om zicht in het ongewisse te gooien. Ival, Dalton, Krulle, Golfi, Firmin, Choco, Duracell, De muggentemmer, Tiritomba, en Kodak Enkel twee Wacky’s gaven forfait voor deze trip, Chuck die blijkbaar te véél om handen heeft met zijn vrouw en er niet uitgeraakt wat eerst te doen, de strijk of den afwas en Mousse die het hoogstwaarschijnlijk niet meer zag zitten na zijn rit in Popperingen maar dit kon echter de pret niet drukken. Firmin had ons enkele dagen voor de start nog uitgenodigd bij hem thuis om alles nog eens te overlopen qua timing, trein, vervoer , materiaal, enz … Iedereen hield zijn hart vast wanneer Golfi zij dat hij zich ging ontfermen over de treintickets en het reserveren van de fietswagon. Na het ledigen van Firmin zijn frigo en het verorberen van alles wat eetbaar was zijn we huiswaarts gegaan, een beetje wijzer maar toch met gemengde gevoelens. Het zal niet niks worden en met de voorspelde hitte en die hoogtemeters, het zal afwachten worden. Aangekomen met de trein te Kortrijk om vervolgens te voet nog een afstand te overbruggen met je bagage van enkele honderden meters kwamen we aan op ons eerste verzamelpunt waar Sarah en Garre “ de organisatoren” en mede bikers stonden te wachten in de lauwerte van een alleenstaande boom te midden een park . Dalton, Tiritomba en Lena die met de camionette waren vertrokken met alle fietsen erin stonden ons reeds op te wachten met een bic smiele up hun toote van hiet tot in Tokio. Gasten het is D-Day !!!!!!!! YES YES YES. Alles uitladen, bidons en camelbak vullen de coördinaten en de laatste instructies in ontvangst nemen en we konden vertrekken het wilde avontuur tegemoet. Navigeren enkel op gps instructies is niet van de poes, toch zeker niet voor de eerste keer wat zich natuurlijk vertaalde in talloze verkeerde ingeslagen wegels tot groot ergernis van NIEMAND. Er was namelijk geen stress, we hadden tijd, water en voedsel enkel waren de weergoden wat te streng voor ons. Temperaturen van om en bij de 34 graden en geen wind zouden ons wel parten kunnen spelen. Ter hoogte van een breed kanaal stond aan de overkant een verloren gereden mede biker die blijkbaar ook problemen had met zijn gps. Hij riep mij toe op z’n Gents, hela moatje hoe kom ik aan de overkant !!! Ik antwoorde op z’n plat vlaams, go je der euh bitje bie lachen of wa? Je stoat toch an den overkant kloeve. Niet getreurd en algauw kregen we het gezelschap van die Gentenaire die we voor het gemak Bertolli zullen noemen. Hij ziet er een beetje italiaans uit, rijd met een Bianchi fiets en smeert véél boter op z’n stutten. Na wat gebabbel wist hij ons te vertellen dat hij nog nooit een traject met gps tot een goed einde kon brengen. Den dezen mag van geluk spreken ons te hebben ontmoet. Bertolli ut Gent is bij ons gebleven tot het einde van deze 3 daagse althans … Aangekomen op onze eerste halte op 45 km hadden konden we alles terug bijtanken. Tot daar ging alles nog behoorlijk vlot met niet al te veel hoogte meters wat natuurlijk wil zeggen dat alles nog eindelijk moest beginnen en of … Krulle die op een speelse manier ons probeerde uit ons kot te lokken door op een amateuristische wijze zijn body naar de kloten te rijden op een klim was de rit bijna passé composé. Wijselijk hebben we deze speelvogel maar aan zijn lot overgelaten en onze rit verder gezet. Gelukkig kond hij rekenen op een pechdienst die op hun beurt zijn wiel naar een hersteller brachten om hem vervolgens aan de 2 de stop aan mijlpaal 90 af te zetten waar hij dan terug zou kunnen inpikken, en zo geschiede het ook. Na talloze platte banden en het bedwingen van ettelijke nijdige klimmen , het trotseren van grasweiden, kerkwegels, bospaden, open vlaktes en singletracks kwamen we onder het bloed, zweet en tranen aan. Krulle zat al een poosje op ons te wachten en had al zijn volledig leven verteld aan Sarah die instond voor de bevoorrading, de zeemtutte. Nog maar net vertrokken of zijn body was al weer naar de kloten, in plaats van te staan stoefen met z’n krullen en tattoos die slechts een afdruk zijn van te slapen op gazette papier had hij beter zijn fiets eens geprobeerd. Terug naar af, pipo achter laten, pechdienst bellen, wachten en wij terug alleen verder. We hadden hem nog de goede raad meegegeven om eens deftig materiaal te kopen en wat meer geld uit te geven aan goede wisselstukken dan alles te spenderen aan body cream en body lotion . Onze eerste rit zat erop tot grote tevredenheid van iedereen met uitzondering van Krulle uiteraard. Hij zat daar en keek ernaar. Zijn body konden ze niet herstellen en uit noodzaak heeft hij een volledig nieuw wielset gekocht om zo morgen toch van start te kunnen gaan. Iedereen had het naar behoren gedaan en met glans uitgereden, als was het niet dat ieder zijn gat meer weg had van een rauwe biefstuk en smeekte naar wat poepzalve . Ons chalet bleek een echt pareltje te zijn met alle faciliteiten en zeer proper. Uitgeput en opgebrand konden we elk genieten van een heerlijke douche en een opfrisbeurt. Door de megafoon werden we aangemaand ons te begeven naar de eettafel waar we een lekker feestmaaltijd aangeboden kregen door Transfrontalier . We moesten ons bord, bestek en een glas meenemen. Wij daar naartoe. Ik had natuurlijk niet beter gevonden om een diep soepbord mee te nemen. Dit was Sarah echter niet ontgaan en zo was onze naam terug een feit. Na wat moppen te vertellen in ‘t vlaams waar de rest van de meute ( limburgers ) de ballen van verstonden en enkel meelachten om niet uit de boot te vallen hebben we ons bedje wijselijk opgezocht . Van kontduiken was er geen sprake en schaapjes tellen was ook niet aan de orde. Rusten was de motto, tomorrow is another day. De volgende morgen was het al om zeven uur appel voor den petit dejeuner op terras. Na het verorberen van wat beschimmeld brood, zure melk en menigte calorieën erin te kloppen konden we rit twee aanvatten. Dat het een zware dag ging worden hadden we wel gedacht en terecht. Platte banden aan de vleet, gebroken kettingen en de ene klim na de andere onder een loeiende zon zijn maar enkele perikelen van deze rit. Trajecten langs verlaten spoorweg beddingen over de ballast en dit voor ettelijke km, watervallen, beekjes, kanalen en bruggen gaven deze trip een extra cachet mee. Wat is ons landje toch mooi qua fauna en flora. Al komt een ongeluk nooit alleen of heeft het te maken met de wet van Murphy ik weet het niet maar blijkbaar zijn de goden ons niet welgezind. De bike van Kodak gaf er de brui aan, kabel van derailleur door. Lap L’ histoire se repete , achter laten, pechdienst opbellen en zil zetten. Toch eerst eens halt houden aan een taverne om een fris colaake in je triepe gieten alvorens te vertrekken. Nu was het richting Haller bos, Zoniën woud en Meerdaal woud. Krulle was in topvorm en reed zowaar telkens voorop samen met Firmin de klimmen op gevolgd door Duracell en de rest, sterk. Machtig om zo te kunnen rijden in al deze bossen met onmetelijke tracks, hellingen en drops. Menigte dorpen werden ook aangedaan of doorkruist waar ik tot op heden niet eens wist dat ze bestonden. De gemeente Silence en Prudence vond ik persoonlijk de moeite waard zeer pittoresk in tegenstelling tot Ecole en ralentir, dit waren de achter buurten denk ik. Alsof het nog niet genoeg was reden we langs een zeer mooi begroeid kanaal met menigte indrukwekkende bruggen die dateerden van de tijd van Obilisk en de romeinen. Aan de stop aangekomen stond Kodak te popelen om terug meet te rijden, fiets gemaakt, alles ok. Iedereen had het naar zijn zin en deed het voortreffelijk. Bertolli reeds probleemloos mee in ons sog zonder te morren of te porren en dit voor een Buffalo, chapeau !! Na ons te goed te doen aan wat ons werd aangeboden konden we de laatste loodjes leggen en rit twee tot een goed einde te brengen. Aangekomen in Leuven waar we gingen overnachten kwamen we aan in een soort jeugdhotel waar we met 6 personen op één kamer lagen zonder airco, fuck zeg. Het avondmaal wat net hetzelfde als in den bak van Brugge Sint Gillis, voor even dacht ik terug aan die jaren dat ik daar had vertoefd enkel dat het er hier lekkerder was en je kon er terug gaan zoveel je maar wou. Na het eten zijn wij allen nog eens afgezakt naar de grote markt. Na nog wat na te keuvelen over deze prachtige dag met een lemon squash voor ons hebben we vervolgens ons bedje opgezocht. De derde en laatste dag was de zwaarste maar door de hitte kon je een short cut nemen na de laatste stop aan kilometerplaat 95 en zo de meeste hoogtemeters vermijden. Nog maar net vertrokken of de eerste platte band was terug een feit. Krulle had een leegloper maar gezien we toch een redelijk tempo moesten aanhouden om onze trein op tijd te kunnen halen reden de rest buiten Firmin voorzichtjes door. Doch iets verder kreeg ik ook een platte band en vervolgens Tiritomba ook . Het ging een lange dag worden !!! Choco was wijselijk steeds doorgereden wat ons ten goede uitkwam en konden we een redelijk tempo aanhouden. Toen we aan een riviertje aankwamen konden we het niet laten ons eens af te koelen. De voeten waren over verhit door de warmte, een frisse duik was meer dan welkom. Een mede biker had zich in het water gewaagd maar door de stroming verloor hij voet aan grond. Luidkeels begon hij te roepen, ik kan niet zwemmen help, help. Ik antwoorde , je mag van geluk spreken pipo want je mag hier helemaal niet zwemmen. Na deze perikelen zijn we dan maar weer vertrokken met volle moed. Onderweg zijn wij helaas onze Bertolli kwijtgeraakt tot groot spijt van iedereen. Op een gegeven moment was onze groep in twee verdeeld door het niet correct aflezen van de gps coördinaten in een bos met tal van single tracks waar missen zeer normaal is. Na etelijke km zijn we terug samen gekomen maar was Bertolli foetsi. Terugkeren was geen optie en wetende dat er nog bikers achter kwamen zijn we doorgereden tot de laatste stop. Mondjesmaat liepen de achterliggers binnen en konden we aan hen vragen of ze Bertolli haden gezien. Bertolli was gespot bij de laatste bikers en verkeerde in blakende gezondheid. Na wat heen en weer gepraat hadden we beslist om geen short cut te nemen en alle km uit te rijden met de gepaarde hoogte meters. Met deze ingesteldheid zijn we dan maar vertrokken zonder Bertolli maar met alle Wacky’s als een hecht blok de finish tegemoet. Ze hadden ons verteld dat het nog een mooi laatste 35 km was en ja hoor het was the max. Klimmen waar geen einde aan kwam en single tracks in bossen waar daags voordien een wervelwind was langs gekomen. Volledige bomen lagen tegen de vlakten waardoor we moesten improviseren en het goed verstand laten zegevieren. Man, man, man, wat gaan we nog voor de kiezen geschoven krijgen. Eens aangekomen in Luik dachten we dat we er waren en moesten we nog lachen dat hun km en hoogtemeters niet klopten, maar dit was een illusie. De laatste overgebleven km kregen we de rest van de hoogte meters voor de kiezen aan 31 procent naar boven en dit voor ongeveer een km. Heelhuids zijn we allemaal aangekomen ieder op zijn eigen tempo, gelukkig en voldaan. WE RICH THE TOP Na een verkwikkende douche zijn we huiswaarts gegaan met de trein die nog een uur op zich liet wachten. In het station hebben we ons nog tegoed gedaan met een pizza en een pilsje om de tijd te doden. Terug een machtig evenement om nooit meer te vergeten. Met dank aan allen voor het kameraadschap en onze kleuren hoog in het vaandel te dragen. Ons clubke mag terug trots zijn. The chain keep us appart we shall bike in the fields and in the streets. we shall never surrender! IVAL.

 

Ival schreef op 31-08-2016 :

Nu herken ik je terug. Ik heb je zo een beetje gemist. Wat is het heerlijk terug flauwe kul ter mijne adres te krijgen. YES YES YES

 

schreef op 31-08-2016 :

@ Ival, Is da verslag nu nog nie klaar, je hebt blijkbaar wel tijd over om 's nachts met j'n dikke bmw door heist te crossen...... :):):):)

 

Ival schreef op 31-08-2016 :

Verslagje in de maak

 

Harryman schreef op 28-08-2016 :

@blacky waarom eens niet een keer zot doen en in 1 dag proberen😂😂😂🙈

 

Black magic schreef op 26-08-2016 :

Btw veel succes he gasten en vergeet nie te drinken he 😉😃

 

Black magic schreef op 26-08-2016 :

Kan iemand dit opslaan op zen gps? Wil deze ook eens doen maar dan in 2dagen mss met nog een paar wacky's grtz en alvast bedankt

 

Fitzy schreef op 25-08-2016 :

Deze rit zal een mini Crocodile Trophy woorden met de hete !. Good luck gasten en geniet van jullie ervaring !

 

Fitzy schreef op 25-08-2016 :

Ok

 

 

Plaats een reactie

captcha

 

Verjaardagskalender

Klik om de kalender te bekijken
High 5 - Sports NutritionGB EXPRESSPaljas BierCMKSchrijnwerkerij RotsaertHenry Delheye - Schil der- en decoratiewerkenVlamynck Brood-BanketMichel Van Mol  FietsenCreative DesignsThierry Ide SanitairCallant Luc Decoratieteam bvbaDe Zilvertorens